วันอังคารที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2557

ขายแซนวิชมันไม่ผิดหรอกครับ

พ่อโทรมาคุยด้วยในรอบประมาณ20วัน
ไม่ได้ห่วงที่เห็นผมหายไปนาน
แต่เพราะไปเห็นหลานชายแกยืนขายแซนวิชอยู่ ซึ่งพ่อแกก็คงจะคุยด้วยและถามนู่นนี่ตามประสา
แกเป็นห่วงมัน ก็เลยโทรหาผมเพื่อให้ช่วยหางาน หรือหาวิธีที่ให้การงานของมันดูมั่นคงหน่อย

แต่คำตอบที่ได้จากผม คือผมเคยคุยกะมันแล้ว รวมถึงเมียมันด้วย เคยคุยกันว่า เอ่อ...มึงขายแซนวิชนะดีแล้ว อย่ากลับเข้ามาทำงานบริษัทเอกชนอีกเลย แม่งมันเป็นขี้ข้าเขา ทำยังไงบริษัทมันก็ไม่เลี้ยงให้เราเจริญหรอก ทนขายแซนวิชเป็นนายตัวเองสบายใจตายห่า สมองปลอดโปร่ง ทำเท่าไหนก็ได้เท่านั้น จะได้มีเวลาไปคิดการอื่นเพื่อเป็นเจ้านายตัวเอง ให้ดียิ่งขึ้น เป็นขี้ข้าเขาทำยังไงมันก็ไม่ได้ตัวเองหรอก
แล้วผมยังตบท้ายกับพ่ออีกว่า ถ้าคิดได้ตั้งนานแมร่งผมออกไปเป็นทนายอาชีพตั้งนานแล้ว ไม่อยู่ให้เครียดคอยเดาอารมย์เจ้านายหรอก
แต่ก็นั่นล่ะ เลือกเดินมาแล้วก็ไม่คิดจะกลับหลังเหมือนกัน
สุดท้าย...พ่อเลยตอบว่า เออเออ ก็ตามนั้นแหละ ขายแซนวิชก็ดีแล้ว
ปล.แซนวิชของมัน ผมกินแล้ว มันทำแซนวิชเพื่อสุขภาพ ขนมปังโฮลวีต ผมว่ามันขายได้นะ อร่อยดี กินไปหมดไปคนมันก็ซื้อทุกวัน


posted from Bloggeroid

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น